Hoe het begon

Luc Leenders:: Eind jaren negentig nam ik als zelfstandig fotograaf, die o.a. foto- en videocamera's verkocht, ook GSM-toestellen op in mijn assortiment, samen met GSM-contracten van verschillende providers.

Na een aantal succesvolle jaren waarin ik GSM's en abonnementen verkocht, kreeg ik plotseling geen GSM-signaal meer en kon ik geen demonstraties meer geven aan klanten. Het bleek dat een GSM-mast buiten werking was gesteld, waardoor er een zendingschaduw ontstond met ontvangstproblemen in het centrum van Maaseik. Op advies van de grootste provider werd er besloten om een kleine hulpzender te plaatsen net onder de dakgoot aan de voorkant van het pand.

Na een succesvol jaar stelde de provider voor om de bestaande installatie te vervangen met vaste sectorantennes op het dak, om zo niet alleen het centrum maar ook de omliggende gebieden beter van dienst te kunnen zijn. Dit was ter voorbereiding op de introductie van 3G, of UMTS. Ze verzekerden me dat ik me geen zorgen hoefde te maken over de straling; deze zou zich namelijk horizontaal verspreiden in drie sectoren van 120 graden, waardoor er direct onder de mast nauwelijks straling zou zijn. Na de installatie werkte alles naar behoren en was iedereen tevreden. Op dat moment was ik me echter niet bewust van eventuele gezondheidsproblemen die konden ontstaan door wat als lage stralingsniveaus werd beschouwd. De klachten die mij later bekend werden als "Microwave syndroom" namen in ernst toe naarmate de tijd verstreek.

Patiëntenverhaal: De onzichtbare oorzaak van mijn klachten

Tot 2009 gingen mijn gezondheidsklachten van kwaad naar erger. Jarenlang worstelde ik met herhaalde inwendige oogontstekingen en een slopende slapeloosheid. Mijn lichaam leek steeds gevoeliger te worden: ik ontwikkelde allergieën en huiduitslag, en mijn kortetermijngeheugen liet me steeds vaker in de steek. Etenswaren zoals vette voeding, alcohol en chocolade kon mijn maag niet meer verwerken. Zelfs één glas koud water triggerde al verstopte sinussen en een keelontsteking. Elke ochtend werd ik uitgeput wakker, met droge ogen die voelden alsof er zand in zat, vergezeld van terugkerende onderhuidse gezichtsontstekingen.

De ommekeer kwam in augustus 2009, tijdens een verblijf van vijf dagen in Ediger-Eller (Moezel). Dat gebied was toen nog nagenoeg vrij van straling. Tijdens die vakantie was mijn nachtrust subliem; ik voelde me binnen een paar dagen als herboren. De klap kwam toen ik terugkeerde naar huis en de zware insomnia en tolerantieproblemen vrijwel onmiddellijk weer de kop opstaken. Dat markante verschil maakte me één ding heel duidelijk: de oorzaak bevond zich simpelweg in mijn eigen leef- en werkomgeving.

Ik ben zelf op onderzoek uitgegaan en heb de hulp ingeroepen van gespecialiseerde woonbiologen. Hun conclusie in onze ruimtes in Maaseik was glashelder: elektromagnetische vervuiling (elektrosmog) was de boosdoener. De zwaarste hoogfrequente belasting kwam van gsm-masten op het dak, de wifi, draadloze DECT-telefoons en de smartphones. Ook het elektriciteitsnet in huis speelde een grote rol door elektrische en magnetische velden (Volt en microtesla), waarvan de sterkte flink piekte wanneer er zware apparaten aanstonden.

Zelfstudie en seminars

De inzichten van de woonbioloog vormden het keerpunt. Hij maakte me bewust van de aanzienlijke gezondheidsrisico's die gepaard gaan met deze onzichtbare, moderne vervuiling. Omdat hoogfrequente straling onnatuurlijk is, registreren onze zintuigen de belasting niet; we zien de vervuiling pas als we haar detecteren met gespecialiseerde apparatuur. Zoals Paracelsus al stelde: "De dosis bepaalt het vergif", een credo dat ook voor langdurige stralingsblootstelling feilloos opgaat.

Sinds die ontdekking heb ik mij via zelfstudie en seminars intensief verdiept in de materie en professionele meetinstrumenten aangeschaft. Straling correct meten vereist immers een diepgaande technische kennis. Daarnaast ben ik nauwlettend gaan kijken naar de rol van een allesomvattende gezondheidsvisie. Gerichte interventies zoals bioresonantie, homeopathie, onbewerkte voeding en het aanvullen van tekorten bleken essentieel voor mijn herstel. De basisvoorwaarde voor dit alles is echter een schone omgeving: elimineer je de prikkels van draadloze elektronica en elektrische storingsbronnen niet eerst, dan blijft elke vorm van herstel dweilen met de kraan open.

Waarom deze website?

In april 2011 zaten Luc Leenders, Jan Allein (beperkdestraling.org) en drie professoren in Brussel rond de tafel met het kabinet van toenmalig minister van Volksgezondheid Vandeurzen. We gaven een sterk onderbouwde presentatie van 90 minuten over de reële gezondheidsimpact van kunstmatige straling. Toch werd de deur nadien feilloos gesloten. Beloofde vervolggesprekken bleven uit en al onze pogingen om het contact te herstellen werden genegeerd. De link tussen gezondheid en straling is voor de politiek blijkbaar een groot taboe.

Omdat de overheid zwijgt, kiezen wij ervoor om te spreken. Sinds eind 2011 delen we de verzamelde kennis en expertise vrij toegankelijk via deze website. De ongemakkelijke waarheid is namelijk dat kunstmatige, hoogfrequente straling niet alleen weefsel opwarmt (het zogenaamde thermische effect), maar ook onze fundamentele biologische celprocessen verstoort. Dit gebeurt bovendien bij stralingswaarden die duizenden keren lager liggen dan de huidige, achterhaalde wettelijke limieten.

Wij staan voor uw recht op transparante informatie. Pas als de risico's bekend zijn, bent u in staat om in uw eigen gezin volwaardige en weloverwogen keuzes te maken in het gebruik van draadloze toepassingen.